Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Φυλακτό

Για προστασία από τα κακά μάτια, τα τζιν και τους δαίμονες

Γράψε σε κατάλληλο χρόνο και με το κατάλληλο μπαχούρ.


Κρέμασε μέσα στον χώρο με κατεύθυνση νοτιοανατολικά.


Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

أهل الكهف

Η οικογένεια της Σπηλιάς



Οι επτά Κοιμώμενοι


Το κείμενο που ακολουθεί είναι μετάφραση τμήματος του αραβικού:
"....

Όταν ήταν αυτοκράτορας ο Δέκιος (داكيوس), ο κακός, στο βασίλειο των Ρωμαίων, επισκέφθηκε την πόλη Έφεσο (أفسس) για να εκδώσει τις οδηγίες του στους ευγενείς της με αύξηση στις σφαγές. Διέταξε να σκοτωθούν οι χριστιανοί οι οποίοι δεν ενέδωσαν στις διαταγές του και έριξε τα πτώματά τους στα κοράκια και στους αετούς και σε άλλα επικίνδυνα ζώα και προσπάθησε με υποσχέσεις και απειλές να πείσει επτά νέους αριστοκράτες, γιατί αυτός δεν γνώριζε ότι στην πίστη τους ήταν χριστιανική. Αυτοί πιάστηκαν από αυτόν και τους έφερε να σφαγιάσουν στα είδωλα. Έτσι τους άφησε και έφυγαν μπροστά από τον παραταγμένο στρατό και τους απελευθέρωσε. Και αυτοί αναζήτησαν καταφύγιο για ημέρες, ίσως για να τακτοποιήσουν τα σχετιζόμενα με αυτούς. Και μεταβιβάστηκε ο βασιλιάς Δέκιος για επίσκεψη σε άλλη πόλη γειτονική στην Έφεσο.
Και δόθηκε μια ευκαιρία για να εμφανιστούν οι νεαροί για να επικοινωνήσουν με έμπιστούς τους με εργασίες μεγαλόψυχες, ώστε να πάρουν από μέρος των πατέρων τους χρυσό και χρήματα για να έχουν έλεος (φαγητό) στην φτώχεια. Μετά προσέφυγαν στην μεγάλη σπηλιά στο βουνό Κορησσός ή Κόρησσον (أنكليوس) την ώρα της προσευχής των πιστών.
Και είναι ο ένας τους ο Γιαμλιχά - يمليخا (Ιάμβλιχος) που φορώντας μεταμφίεση, μπήκε στη πόλη για να αγοράσει για αυτούς τρόφιμα και έμαθε τα νέα και επέστρεψε στους συντρόφους του για να τους πει σχετικά με ότι στην πόλη και ότι υπήρχε από τα γεγονότα.
Και μια μέρα επέστρεψε ο βασιλιάς Δέκιος στην Έφεσο. Και αναζήτησε τους επτά νεαρούς, αλλά δεν τους βρήκε. Και υπήρχε ο Γιαμλιχά αυτήν την ώρα στην πόλη και εκδιώχθηκε από αυτήν τρομοκρατημένος και μονολογώντας. Μαζί του είχε κάποια τρόφιμα και ανηφόρισε στην σπηλιά όπου είναι οι σύντροφοί του και τους είπε σχετικά με την είσοδο του βασιλιά στην πόλη. Και στην αναζήτησή του μαζί τους για να μειώσουν τον φόβο τους και γονάτισαν κάτω στη γη, μουσκεύοντας με δάκρυα, ταπεινωμένοι στο Θεό με θλίψη και οδύνη. Μετά έφαγαν ότι κέρδισε για αυτούς ο Γιαμλιχά από τρόφιμα. Και μεταξύ τους εμφανίστηκε να σέρνονται μπρος και πίσω, φτερούγες που μιλούσαν επιτάσσοντας σε αυτούς τον λήθαργο και τους κάλυψαν με λήθαργο ευχάριστο, ώστε να κοιμηθούν ήσυχα τον ύπνο των νεκρών και δεν αισθάνθηκαν πως ήταν ο θάνατός τους.
Και όταν δεν τους βρήκε ο βασιλιάς στην πόλη είπε πως οι νεαροί δραπέτευσαν στην σπηλιά στο βουνό, Κορησσός ή Κόρησσον. Έτσι διέταξε ο βασιλιάς να φράξουν την πύλη της σπηλιάς με πέτρες για να πεθάνει ότι υπάρχει στην μεγάλη σπηλιά και για τους ίδιους στην σπηλιά είπε πως ο Θεός διαχώρισε τις ψυχές τους από τα σώματά τους για το σκοπό της αγάπης.
Όμως απελευθερώθηκαν μετά δύο ακτίνες υπερφυσικές ανώτερες.
Και είναι ο انتودورس (Αντωνίνος), ο اريوس (Άρειος;;;) ο υπηρέτης του βασιλιά και είναι κρυφή η πίστη τους, επειδή είχαν φόβο για αυτόν (τον βασιλιά). Μελέτησαν επιστάμενα μαζί (αυτό που είδαν) και έγραψαν καθοδηγήσεις τέτοιες που ομολογούν την πίστη σε έκθεση (επιφάνεια) από κασσίτερο που έβαλαν μέσα σε ένα κουτί από χαλκό και το σφράγισαν με μαγική σφραγίδα και το ενθρόνισαν στο κτίσμα στην είσοδο της σπηλιάς....."



مكسملينا محسملينا  يمليخا  مرطوس ( σύμφωνα με το τεφσίρمرطونس) كسوطونس (σύμφωνα με το τεφσίρكسطونس ή كسرطويس)  بيرونس (σύμφωνα με το τεφσίρ يبورس)  رسمونس (σύμφωνα με το τεφσίρيكرنوس)  بطونس (σύμφωνα με το τεφσίρيطبيونس ή بطويس ή بطوس) قالوس (σύμφωνα με το τεφσίρقالوش)




Λέει ο العلاّمة الطباطبائيّ στο الروايات‌ الإسلاميّة‌ المنتهيّة‌ για τις «διηγήσεις της ελληνικής και συριακής γλώσσας»
 الروايات‌ اليونانيّة‌ والسريانيّة‌
Πρώτος ο  مكس‌ ميليانوس‌ - Μάξιμος Μιλιάνος ---- Μαξιμιλιανός
Δεύτερος ο  اميلخوس‌ ـ مليخا – Ιάμβλιχος --- Ιάμβλιχος
Τρίτος ο  مرتيانوس‌ ـ مرطلوس‌ ـ مرطولس‌ - Μαρτίλος – Μαρτίνος --- Μαρτινιανός
Τέταρτος ο  ذوانيوس‌ ـ ذوانيوانس‌ ـ دنياسيوس‌ - Διονύσιος --- Διονύσιος
Πέμπτος ο  ينيوس‌ ـ يوانيس‌ ـ نواسيس‌ - Ιωάννης --- Ιωάννης
Έκτος ο  اكساكدثو دنيانوس‌ ـ كسقسططيونس‌ ـ الكسقطوسطط‌ ـ كشفوطط‌ -Εξακουστωδιανός --- Εξακουστωδιανός
Έβδομος ο  انطونس‌ (افطونس‌) اندونيوس‌ ـ انطينوس‌- Αντώνιος --  Αντωνίνος
και το όνομα του σκυλιού τους είναι ‌ قِطْمير – Κιτμίρ
Τα ονόματα αυτά μεταφράστηκαν στα αραβικά από τα κοπτικά. 


Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Μαξιμιλιανος Ο Παιδας Εν Εφεσω,
Αγιος Εξακουστωδιανος Ο Παιδας Εν Εφεσω,
Αγιος Ιαμβλιχος Ο Παιδας Εν Εφεσω,
Αγιος Μαρτινιανος Ο Παιδας Εν Εφεσω,
Αγιος Διονυσιος Ο Παιδας Εν Εφεσω,
Αγιος Αντωνινος Ο Παιδας Εν Εφεσω,
Αγιος Κωνσταντινος Ο Παιδας Εν Εφεσω



Τὸν ἑπτάριθμον τιμῶ χορὸν Μαρτύρων,
Δε
ίξαντα Ἀνάστασιν νεκρῶν τῷ κόσμ
Τ
ῇ δὲ τετάρτῃ νεκροέγερτοι ξύνθανον ἑπτ.



Το Άγιο Κοράν στη 18η Σούρα, Αλκάχφ (η σπηλιά) λέει πως μπορεί να ήταν τρεις ή πέντε ή έξι ή επτά. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς, πόσοι ήταν. Το θέμα δεν είναι ο αριθμός τους. Αλλά η έκφραση της Δύναμής Του, μια απόδειξη της Αιώνιας Ύπαρξης.
 


Από το http://www.xfd.gr μια περιγραφή για τους Επτά Κοιμώμενους

Οι άγιοι επτά παίδες εν Εφέσω

Οι άγιοι επτά Παίδες, Μαξιμιλιανός, Εξακουστωδιανός, Ιάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Ιωάννης και Κωνσταντίνος, έζησαν κατά την εποχή του αυτοκράτορα Δεκίου (249-251 μ.Χ.). Οι νέοι αυτοί, μόλις βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία και ύστερα από συνετή σκέψη και εκτίμηση, μοίρασαν τα υπάρχοντά τους στους φτωχούς και μπήκαν και κρύφτηκαν μέσα σε ένα σπήλαιο. Εκεί, αφού προσευχήθηκαν να λυθούν από τα δεσμά του σώματος και να μην παραδοθούν στον αυτοκράτορα Δέκιο, παρέδωσαν τις ψυχές τους στο Θεό. Ο Αυτοκράτορας δε, όταν επέστρεψε στην Έφεσο, τους αναζήτησε, για να τους αναγκάσει να προσφέρουν θυσίες στα είδωλα. Μόλις όμως έμαθε ότι εκείνοι είχαν πεθάνει στο σπήλαιο, πρόσταξε και έφραξαν με μανδρότοιχο το στόμιο του σπηλαίου αυτού.
Έκτοτε λοιπόν πέρασαν εκατόν ενενήντα τέσσερα έτη και φτάνουμε μέχρι το τριακοστό όγδοο έτος της βασιλείας του Θεοδοσίου Β΄ του Μικρού (408-450 μ.Χ.), ήτοι μέχρι το έτος 446 μ.Χ. Τότε εμφανίστηκε στους κόλπους του Χριστιανισμού μια αίρεση, η οποία δε δεχόταν το δόγμα της αναστάσεως των νεκρών. Η αίρεση αυτή, στην οποία είχαν προσχωρήσει και μερικοί επίσκοποι, προκαλούσε μεγάλη αναταραχή και αναστάτωση στην Εκκλησία. Ο δε Αυτοκράτορας, βλέποντας την αναστάτωση αυτή της Εκκλησίας του Θεού, δεν ήξερε τι να κάνει. Όμως δεν απελπίστηκε, αλλά, αφού φόρεσε έναν τρίχινο σάκο και κάθισε κατά γης, θρηνούσε και παρακαλούσε το Θεό να του φανερώσει τον τρόπο διάλυσης της αίρεσης.
Ο Κύριος λοιπόν δεν παρέβλεψε τα δάκρυα του Αυτοκράτορα και ικανοποίησε το αίτημά του με τον ακόλουθο τρόπο: Ο κύριος του όρους, στο οποίο βρισκόταν το σπήλαιο των αγίων επτά Παίδων, θέλησε κατά τον καιρό εκείνο να χτίσει μαντρί για το ποίμνιό του. Έτσι λοιπόν, παίρνοντας επί δύο ημέρες πέτρες από τον μανδρότοιχο του σπηλαίου, για να οικοδομήσει το μαντρί του, ανοίχτηκε το στόμιο του σπηλαίου αυτού. Τότε ακριβώς, με προσταγή του Θεού, αναστήθηκαν οι άγιοι επτά Παίδες, που είχαν πεθάνει μέσα στο σπήλαιο αυτό, και συνομιλούσαν μεταξύ τους, σαν να είχαν κοιμηθεί την προηγούμενη ημέρα. Τα σώματά τους δε δεν είχαν αλλοιωθεί στο παραμικρό και τα ενδύματά τους δεν είχαν φθαρεί ούτε σαπίσει από την υγρασία του σπηλαίου, αν και είχαν περάσει εκατόν ενενήντα τέσσερα χρόνια.
Μετά την ανάστασή τους οι άγιοι επτά Παίδες είχαν έντονο στη μνήμη τους το γεγονός ότι ο Δέκιος ζητούσε να τους τιμωρήσει και περί αυτού ακριβώς συνομιλούσαν μεταξύ τους. Συγκεκριμένα, ο Μαξιμιλιανός έλεγε προς τους άλλους: “Και αν συλληφθούμε, αδελφοί, ας σταθούμε γενναίοι και να μην προδώσουμε την ευγένεια της πίστης μας. Εσύ δε, αδελφέ Ιάμβλιχε, πήγαινε να αγοράσεις άρτους, πλην όμως περισσότερους. Γιατί χθες το βράδυ έφερες λίγους, και κοιμηθήκαμε σχεδόν πεινασμένοι. Επιπλέον προσπάθησε να μάθεις τι σκέφτεται για εμάς ο Δέκιος”.
Όταν λοιπόν ο Ιάμβλιχος πήγε στην πόλη, είδε στην πύλη το σημείο του Σταυρού. Το γεγονός αυτό του προκάλεσε έκπληξη και θαυμασμό. Βλέποντας δε το Σταυρό και σε άλλους τόπους, καθώς επίσης και τα κτίρια να διαφέρουν από εκείνα που ήξερε και τους ανθρώπους επίσης κάπως διαφορετικούς, νόμισε ότι βλέπει όραμα ή ότι περιέπεσε σε έκσταση. Πήγε όμως στους αρτοπώλες, πήρε τους απαραίτητους άρτους και, αφού έδωσε τα χρήματα που έπρεπε, έσπευδε να επιστρέψει στο σπήλαιο. Ενώ λοιπόν ετοιμαζόταν να φύγει, είδε τους αρτοπώλες να δείχνουν ο ένας στον άλλο το ασημένιο νόμισμα, να κοιτάζουν προς αυτόν και να λένε ότι αυτός βρήκε κάποιο θησαυρό, αφού το νόμισμα που τους έδωσε για τους άρτους είχε στην επιφάνειά του τυπωμένη την εικόνα του αυτοκράτορα Δεκίου, ο οποίος είχε πεθάνει προ πολλού (πριν από 194 χρόνια).
Μετά από το γεγονός αυτό ο Ιάμβλιχος τρόμαξε πολύ και έμεινε άφωνος, νομίζοντας ότι αυτοί τον αναγνώρισαν και θα τον συνελάμβαναν για να τον παραδώσουν στον αυτοκράτορα Δέκιο. Έπεσε λοιπόν στα πόδια τους και τους παρακαλούσε λέγοντας: “Σας παρακαλώ, κύριοί μου, έχετε στα χέρια σας το αργύριό μου, πάρτε πίσω και τους άρτους σας. Μόνο αφήστε με να φύγω”. Οι αρτοπώλες τού απάντησαν: “Δείξε μας το θησαυρό που βρήκες και δώσε και σ’ εμάς μερίδιο απ’ αυτόν. Αλλιώς σε παραδίνουμε στο θάνατο”. Και συγχρόνως με τα λόγια αυτά του πέρασαν αλυσίδα στο λαιμό και τον έσυραν στη λεωφόρο (στον κεντρικό και μεγάλο δρόμο της πόλης). Εν συνεχεία τον οδήγησαν στον ανθύπατο προς ανάκριση. Εκείνος, μόλις τον είδε, του είπε: “Πες μας, νέε, πώς βρήκες το θησαυρό, πόσος είναι και πού βρίσκεται”. Ο Άγιος τού απάντησε: “Εγώ δε βρήκα ποτέ κανένα θησαυρό. Το νόμισμα που έδωσα στους αρτοπώλες το είχα από τους γονείς μου. Δεν ξέρω λοιπόν τι συμβαίνει με μένα τώρα”. Ο ανθύπατος τότε τον ρώτησε: “Από ποια πόλη είσαι;”. Ο Ιάμβλιχος απάντησε: “Από αυτήν, αν αυτή είναι η Έφεσος”. Τότε ο ανθύπατος είπε: “Ποιοι είναι οι γονείς σου; Ας έλθουν εδώ και, αν διαπιστωθεί η αλήθεια, θα σε πιστέψουμε”. Ο Άγιος του απάντησε: “Ο δείνα είναι ο πατέρας μου, ο δείνα είναι συγγενής και ο δείνα είναι ο παππούς μου”. Ο ανθύπατος, μόλις άκουσε τα ονόματα, είπε στον Ιάμβλιχο: “Τα ονόματα που ανέφερες είναι ξένα και ανυπόστατα και έξω από αυτά που κατά τη συνήθεια χρησιμοποιούνται. Επομένως δεν μπορείς να γίνεις πιστευτός”. Τότε ο Άγιος είπε στον ανθύπατο: “Αν, ενώ σου λέω την αλήθεια, δε με πιστεύεις, δεν ξέρω να σου πω πλέον τίποτε άλλο”.
Ύστερα από αυτά ο ανθύπατος είπε: ” Ασεβέστατε, το νόμισμά σου με την επιγραφή του μαρτυρεί ότι τυπώθηκε πριν από διακόσια χρόνια, επί αυτοκράτορα Δεκίου, κι εσύ, όντας νεότερος, προσπαθείς να μας εξαπατήσεις;”. Τότε ο Ιάμβλιχος έπεσε στα πόδια του ανθυπάτου και των παρευρεθέντων και τους παρακαλούσε λέγοντας: “Σας παρακαλώ, κύριοί μου, πέστε μου, που είναι ο Δέκιος, ο βασιλιάς, που ήταν στην πόλη αυτή;”. Εκείνοι του απάντησαν: “Κατά τους παρόντες χρόνους δεν υπάρχει βασιλιάς Δέκιος. Αυτός βασίλευσε πριν από πολλά χρόνια”. Τότε ο Ιάμβλιχος είπε: “Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, κύριοί μου, εκπλαγήκατε. Πλην όμως ακολουθήστε με να πάμε στο σπήλαιο και ίσως από τα σημεία που θα δείτε θα διαπιστωθεί η αλήθεια των λόγων μου. Εγώ πράγματι ξέρω ότι φύγαμε από την πόλη εξ αιτίας του Δεκίου και ότι χθες, ερχόμενος να αγοράσω άρτους, είδα ότι ο Δέκιος εισήλθε στην πόλη αυτή”.
Αυτά είπε ο άγιος Ιάμβλιχος, ο δε επίσκοπος Εφέσου Μαρίνος, μόλις τα άκουσε, είπε στον ανθύπατο: “Έχω τη γνώμη ότι κάτι θαυμαστό συμβαίνει με την υπόθεση αυτή. Έτσι, ας τον ακολουθήσουμε”. Και πράγματι ακολούθησαν τον Άγιο μέχρι το σπήλαιο ο ανθύπατος, ο επίσκοπος Μαρίνος και πολύς λαός. Πρώτος μπήκε στο σπήλαιο ο Ιάμβλιχος. Έπειτα μπήκε ο Επίσκοπος, ο οποίος, μόλις έστρεψε το βλέμμα του προς τα δεξιά μέρη του στομίου, είδε ένα κιβώτιο σφραγισμένο με δυο ασημένιες σφραγίδες. Το κιβώτιο αυτό το είχαν τοποθετήσει εκεί ο Ρουφίνος και ο Θεόδωρος ως χριστιανοί, οι οποίοι είχαν αποσταλεί εκεί από το Δέκιο μαζί με τους άλλους, στους οποίους ο Αυτοκράτορας αυτός είχε δώσει την εντολή να φράξουν με μανδρότοιχο το στόμιο του σπηλαίου. Οι δύο χριστιανοί, Ρουφίνος και Θεόδωρος, έγραψαν και τα Συναξάρια των αγίων επτά Παίδων και σημείωσαν τα ονόματά τους σε μολύβδινες πλάκες. Όταν λοιπόν συνάχτηκαν όλοι οι έγκριτοι άρχοντες μαζί με τον ανθύπατο, άνοιξαν το κιβώτιο και βρήκαν τις μολύβδινες πλάκες, τις οποίες διάβασαν και ένιωσαν όλοι τους απερίγραπτη έκπληξη από το θαυμαστό αυτό γεγονός. Αμέσως δε τότε προχώρησαν στα ενδότερα του σπηλαίου, όπου βρήκαν τους Αγίους και έπεσαν στα πόδια τους. Κατόπιν κάθισαν κατά γης και τους ρωτούσαν. Οι Άγιοι τους διηγήθηκαν τα σχετικά με τους εαυτούς τους και εν συνεχεία τα κακουργήματα του Δεκίου εις βάρος των Χριστιανών. Μόλις εκείνοι άκουσαν όσα οι Άγιοι τούς διηγήθηκαν, εκπλήττονταν και δόξαζαν το Θεό, τον ποιητή των θαυμασίων.
Τότε ο ανθύπατος και ο επίσκοπος Μαρίνος με αναφορά τους γνωστοποίησαν τα θαυμαστά αυτά γεγονότα στον αυτοκράτορα Θεοδόσιο. Εκείνος δοκίμασε απέραντη χαρά για όλα αυτά και έσπευσε αμέσως στην Έφεσο. Στη συνέχεια ανήλθε στο σπήλαιο. Εκεί βρήκε τους αγίους επτά Παίδες και, αφού έπεσε κατά γης, τους έβρεχε τα πόδια με τα δάκρυά του και τα αποσπόγγιζε. Η αγαλλίαση δε και η χαρά του ήταν απερίγραπτη, αφού ο Κύριος δεν παρείδε το αίτημά του και έδειξε σ’ αυτόν οφθαλμοφανώς την ανάσταση των νεκρών. Ενώ δε ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος συνομιλούσε με τους Αγίους, καθώς επίσης οι επίσκοποι και άλλοι άρχοντες, οι Άγιοι νύσταξαν λίγο και, έτσι, μπροστά σε όλους εξεδήμησαν προς Κύριον.
Τότε ο Αυτοκράτορας, αφού πρόσφερε πολύτιμα άμφια και αρκετό χρυσάφι και ασήμι, πρόσταξε να κατασκευάσουν επτά θήκες προς τιμήν των Αγίων και να τεθούν μέσα σ’ αυτές τα λείψανά τους. Αλλά κατά τη νύχτα που ακολούθησε εμφανίστηκαν σ’ αυτόν οι Άγιοι και του είπαν: “Άφησέ μας, βασιλιά, στο σπήλαιο που έγινε η ανάστασή μας”. Έτσι λοιπόν, αφού έγινε μεγάλη σύναξη επισκόπων και αρχόντων, ο Αυτοκράτορας κατέθεσε τα λείψανα των Αγίων στη γη του σπηλαίου, καθώς εκείνοι με οπτασία του ζήτησαν. Εν συνεχεία οργάνωσε και πραγματοποίησε στον τόπο εκείνο λαμπρή και χαρμόσυνη εορτή, φιλοξένησε με πλούσια αγαθά τους φτωχούς της Εφέσου, χαροποίησε όλο το λαό με λαμπρές βασιλικές τιμές και έβγαλε από τις φυλακές τους επισκόπους που είχαν φυλακιστεί, επειδή κήρυτταν το δόγμα της αναστάσεως των νεκρών. Ακολούθως έγινε από όλους κοινή εορτή, κατά την οποία αναπέμφθηκαν λόγοι και ύμνοι ευχαριστίας και δοξολογίας προς τον Κύριο και Θεό μας Ιησού Χριστό.
Τον επτάριθμον τιμώ χορόν Μαρτύρων
Δείξαντα ανάστασιν νεκρών τω κόσμω



Ένα φυλακτό βασισμένο στην Δύναμη και τη Μεγαλοψυχία των Επτά Παίδων


ΠΕΔΑΝΙΟΥ ΔΙΟΣΚΟΡΙΔΟΥ

ΠΕΡΙ ΛΙΘΩΝ 

 





1118, 003, 1, 1 <Λιθάργυροσ>· Ἀγαρηνοὶ <μάρτικ>· ἡ μὲν ἐκ μολιβδίτιδος ἄμμου γεννᾶται
χωνευομένη ἄχρι τελείας ἐκπυρώσεως, ἡ δὲ ἐξ ἀργύρου, εἴτε ἐκ μολίβδου· γίνεται
δὲ ἐν Ἀττικῇ καὶ Ἰνδίᾳ καὶ Σικελίᾳ καὶ Ἱσπανίᾳ.
1118, 003, 2, 1 <Λίθος ἀγήραντοσ>.
1118, 003, 3, 1 <Λίθος ἀετίτησ>.
1118, 003, 4, 1 <Λίθος αἱματίτησ> Ῥωμαῖοι αἱματίστα· ἀπὸ τῆς κατὰ τὴν χρόαν ὁμοιό-
τητος· παραξυόμενος γὰρ ἀκόναις αἱματώδη χυλὸν ἀνίησι. Τοσοῦτον μετέχων τῆς
ψύξεως ὅσον καὶ τῆς στύψεως, οὗτος τριβόμενος καὶ πινόμενος αἱμορραγίαν παύει·
καὶ αἱμάτων πτύσεσιν ἁρμόττει, καὶ πᾶσιν ἕλκεσι καὶ δυσουρίαις· ξηρὸς δὲ λειωθεὶς
καταστέλλει τὰ ὑπερσαρκοῦντα· σὺν δὲ γάλακτι γυναικείῳ ὑφαίμους ὀφθαλμοὺς
θεραπεύει.
1118, 003, 5, 1 <Λίθος ἄσσιοσ> ὁ ἐν Ἄσσῳ γενόμενος· κισσηρώδης.
1118, 003, 6, 1 <Λίθος ἀρμένιοσ>· Ἀγαρηνοὶ <λαζουέρδ>.
1118, 003, 7, 1 <Λίθος γαιώδησ>· Ἄφροι <γάγζαρ ἔλαρ>. Οὗτος στύφει καὶ ξηραίνει καὶ
ἀποκαθαίρει τὰ ἐπισκοτοῦντα ταῖς κόραις· χρισθεὶς δὲ μεθ' ὕδατος μασθῶν καὶ
ὀρχέων παύει φλεγμονάς. 
1118, 003, 8, 1 <Λίθος γαγάτησ> ὁ ἐν Λυκίᾳ εὑρισκόμενος παρὰ τὸν Γάγην ποταμόν· ξηραίνει
δὲ ἱκανῶς καὶ μαλάσσει καὶ διαφορεῖ· τὸ ἀφέψημα δὲ αὐτοῦ πινόμενον ἕλμινθας
ἐκτινάσσει, καὶ περιαπτόμενος κεφαλαλγίας χρονίας παύει· καὶ ὠκυτοκίας ἐργά-
ζεται τῇ χειρὶ κρατούμενος· προσαγόμενος δὲ πυρὶ καὶ ἐν οἴνῳ σβεννύμενος ὠφελεῖ
καρδιακοὺς τοῦ οἴνου ποθέντος.
1118, 003, 9, 1 <Λίθος γαλακτίτησ> παραπλησίαν τῷ μοροξῷ χρόαν ἔχων, ὑπόχλωρον καὶ
γαλακτώδη χυλὸν ἀνίησιν· οὗτος πολυγάλους τὰς γυναῖκας ποιεῖ λουσαμένας καὶ
μεθ' ὕδατος ἢ οἴνου πιούσας· μίγνυται δὲ καὶ ὀφθαλμικαῖς δυνάμεσι. Φασὶ δὲ
αὐτὸν περιαπτόμενον τραχήλῳ παιδίων ὀδοντιώντων ἔκφυσιν παρασκευάζειν.
1118, 003, 10, 1 Λίθος ἠλέκτρου ἢ <λυγγούριον> ἢ <σούχινον>. Πινόμενος οὗτος ἰᾶται δυσου-
ρίαν καὶ στομαχικοὺς ὠφελεῖ καὶ ὠχριάσεις· καὶ τὸ ἤλεκτρον δὲ σὺν μαστίχῃ
πινόμενον ἀλγήματα στομάχου ἰᾶται.
1118, 003, 11, 1 <Λίθος θρᾳκίασ> γίνεται μὲν ἐν Σινθίᾳ ἐν ποταμῷ τῷ λεγομένῳ Πόντῳ·
δύναμιν δὲ ἔχει τὴν αὐτὴν τῷ γαγάτῃ· ἱστόρηται δὲ ἐκθερμαίνεσθαι ὑφ' ὕδατος,
σβέννυσθαι ὑπὸ ἐλαίου καθάπερ καὶ τὴν ἀσφάλτην.
1118, 003, 12, 1 <Λίθος ἴασπισ>· Ἄφροι <ζομουράδ>. Ὁ μέν τίς ἐστι σμαραγδίζων, ὁ δὲ κρυς-
ταλλίζων καὶ φλέγματι ἐοικώς· ὁ δὲ ἀερίζων· ὁ δὲ καπνίζων· ὁ δὲ λευκίζων καὶ
ἀποστίλβων· ὁ δὲ τερμινθίζων. Δοκοῦσι δὲ πάντες εἶναι φυλακτήρια περιαπτόμενοι
καὶ ὠκυτοκίαν ἐργαζόμενοι καὶ ἀλγήματα στομάχου ἰώμενοι, καὶ ὀδύνης ...
1118, 003, 13, 1 <Λίθος ἱασπαχάτησ> ἐκ τῆς σμαραγδιζούσης ἐστὶν ἰάσπιδος καὶ τοῦ
ἀχάτου· δύναμιν δὲ ἔχει δίψους παυστικὴν· καὶ ὑδρωπικοῖς βοηθεῖ, καὶ ἡπατικοῖς
καὶ περιπνευμονικοῖς πινόμενος· καὶ τὸ σῶμα εὐανθὲς ποιεῖ.
1118, 003, 14, 1 <Λίθος ἱερακίτησ> καὶ ἰνδικὸς περιαπτόμενος μηρῷ δεξιῷ τὰς αἱμορροΐδας
ἀναξηραίνουσιν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἐπειράθημεν· ὁ δὲ Διογένης ἐν τῷ περὶ λίθων οὕτω
φησίν· Ἱερακίτης λίθος ὑπόχλωρος μέν ἐστι καὶ πρὸς τὸ μέλαν ἐπικλίνει· δύναμιν
δὲ ἔχει ἀναξηραντικὴν αἱμορροΐδων.
1118, 003, 15, 1 <Λίθος ἰνδικὸσ> τὴν μὲν χρόαν ἐστὶν ὑπόπυρρος· τριβόμενος δὲ πορφυροῦν 
ἀνίησι χυλόν· καὶ μετ' ἀκράτου οἴνου πινόμενος αἱμοπτυϊκοὺς ὠφελεῖ· καὶ αἱμορ-
ροΐδας ἀναξηραίνει.
1118, 003, 16, 1 <Λίθος κίσσηρισ> ῥυπτικῆς ἐστι δυνάμεως, ὡς καὶ ἡ σμύρις. Λαμπρύνει
τοὺς ὄδοντας.
1118, 003, 17, 1 <Λίθος ἴασπισ> καλούμενος ὁ ἐκ τῆς Αἰθιοπίας κομιζόμενος ὑπόχλωρός
ἐστι· καὶ γαλακτώδη χυλὸν ἀνίησιν· καὶ διὰ τοῦτο ἁρμόζει εἰς τὸ καθᾶραι καὶ
ῥύψαι τὰ χωρὶς φλεγμονῆς ἐπισκοτοῦντα ταῖς κόραις.
1118, 003, 18, 1 <Λιθόκολλα> μίγμα οὖσα μαρμάρου ἢ λίθου λιπαροῦ καὶ ταυροκόλλης·
δύναται δὲ περὶ πυρὶ τρίχας κολλᾶν.
1118, 003, 19, 1 <Λίθος μελιτίτησ> ἡδύτητος καὶ θερμότητος μετείληφε· καὶ διὰ τὴν γεῦσιν
οὕτως ὠνόμασται· ἐνεργεῖ δὲ ὁμοίως τῷ γαλακτίῳ.
1118, 003, 20, 1 <Λίθος μοροξόσ>, οἱ δὲ <λευκογραφίδα> καλοῦσι κατ' Αἴγυπτον γινομένην·
τούτῳ χρῶνται λαμπρύνοντες τὰς ὀθόνας.
1118, 003, 21, 1 <Λίθος μαγνήτησ> εἴτε <ἡρακλείασ>· Ἄφροι <χαζαρμέσ>· παραπλησίαν
ἔχει δύναμιν τῷ αἱματίτῃ, ξηραντικὴν καὶ ῥυπτικὴν καὶ ἑλκτικήν, ψυχράν, καὶ
ξηρὰν τῆς β τάξεως. Φασὶ δὲ χειραγροὺς ἢ ποδαγροὺς κρατοῦντας αὐτὴν ἀνοδύνως
διάγειν. Βοηθεῖ δὲ καὶ σπασμοῖς. Ἄριστος δὲ ὁ τὸν σίδηρον εὐχερῶς ἕλκων, καὶ τὴν
χρόαν κυανίζων· πυκνὸς δὲ καὶ οὐκ ἄγαν βαρύς· εὐεργεῖ δὲ εἰς ὅσα καὶ ἡ σκωρία
τοῦ σιδήρου.
1118, 003, 22, 1 <Λίθος νάξιοσ> καὶ τὸ τῆς ναξίας ἀκόνης ἀπότριμμα ψυκτικῆς ἐστι δυνά-
μεως· ὅθεν καὶ μετ' ὄξους ποθὲν σπλῆνα ἀναιρεῖ· καὶ ἐπιληψίας ὠφελεῖ καὶ
ποδαγρικοῖς μετὰ ῥοδίνου προσάγεται.
1118, 003, 23, 1 <Λίθοι μέλανεσ>, πλακώδεις, ἀσθενῆ φλόγα γεννῶντες, εἰ κατὰ πυρὸς ἐπι-
τεθεῖεν· οἱ ἐν τῇ Κοίλῃ Συρίᾳ πλησίον τῆς Ἰεριχῶ ἐν λόφῳ γινόμενοι, ἔνθα καὶ ἡ
ἄσφαλτος γίνεται, ὅθεν καὶ τὴν ὀσμὴν τοιαύτην κέκτηται· ἐχρησάμην δὲ αὐτοῖς εἰς
ἐμφύματα χρόνια ξηραντικοῖς καὶ κολλητικοῖς οὖσι.
1118, 003, 24, 1 <Λίθος ὀφίτησ> ὁ μέν τίς ἐστι στιβαρὸς καὶ πιμελώδης, σποδοειδής, ὁ δὲ
γραμμὰς ἔχων. Ἱστόρηται οὗτος λήθαργον καὶ κεφαλαλγίας ὠφελεῖν· καυθεὶς δὲ 
καὶ ῥυπτικῆς καὶ θρυπτικῆς γίγνεται δυνάμεως· πινόμενος δὲ μετ' οἴνου λευκοῦ καὶ
λέπτου τοὺς ἐν κύστει λίθους θρύπτει.
1118, 003, 24, 4 1118, 003, 25, 1 <Λίθος ὀστρακίτησ> τὸ %ἐκ& τῶν κεραμίδων ῥυπτικῆς ἐστι δυνάμεως·
καὶ μᾶλλον ὁ ἐκ τῶν κλιβάνων· σαρκώδης δέ ἐστι καὶ δύσχρηστος ὁμοίως ὀς-
τράκῳ· ᾧ χρῶνται ἀντὶ κισσήρεως αἱ γυναῖκες πρὸς ἄρσιν τριχῶν· ἐπέχει δὲ καὶ τὰ
καταμήνια πινόμενον σὺν οἴνῳ. Ἐὰν δέ τις ἐπὶ ἡμέρας δ μετὰ τὸν ἄφεδρον πίῃ,
ἀσυλληψίαν ποιεῖ· σὺν μέλιτι δὲ ἐπιτιθέμενος, μασθοὺς φλεγμαίνοντας ὠφελεῖ καὶ
νομὰς ἵστησι.
1118, 003, 26, 1 <Λίθος ὀστρακίτησ> ὁ ἐκ τῶν κλιβάνων ὀστράκων, ὃν <ἡφαιστιάδα> καὶ
<γάγον> ὀνομάζουσι· κάλλιστόν ἐστιν ἐπουλωτικὸν φάρμακον.
1118, 003, 27, 1 <Λίθος πυρίτησ>, ἀφ' οὗ ὁ χαλκὸς <μεταλλεύεται>· οὗτος δεύεται μέλιτι καὶ
εἰς ἀνθρακίαν τίθεται· καὶ ῥιπίζεται συνεχῶς ἕως κιρρὸς γένηται· δύναμιν δὲ ἔχει
θερμαντικήν, καθαρτικὴν καὶ συσταλτικὴν τῶν ὑπερσαρκούντων.
1118, 003, 28, 1 <Λίθος σχιστὸσ> εἴτε <ἀμίαντον> γεννᾶται μὲν ἐν τῇ καθ' ἑσπέραν Ἰβηρίᾳ·
ἄριστος δέ ἐστιν ὁ παρακροκίζων εὔθρυπτός τε καὶ εὔσχιστος· δύναμιν δὲ τὴν αὐτὴν
τῷ αἱματίτῃ ἔχει.
1118, 003, 29, 1 <Λίθος σμύρισ> τουτέστι τῆς σμύρνης· Ἄφροι <σεμβεδίν>· ἔστι δὲ λιπαρά,
ἥτις ἀλφοὺς ἢ δακτύλους σμήχει, ῥυπτικῆς δυνάμεως οὖσα· χρησιμεύει δὲ καὶ εἰς
σαπήματα οὔλων καὶ ὀδόντων σμῆξιν.
1118, 003, 30, 1 <Λίθοι οἱ ἐν σπόγγοισ> εὑρισκόμενοι θρυπτικῆς δυνάμεώς εἰσιν, οὐ μὲν
οὕτως ἰσχυρᾶς ὥστε τοὺς ἐν κύστει λίθους θρύπτειν, τοὺς δὲ ἐν νεφροῖς οἴνῳ
ποθέντες.
1118, 003, 31, 1 <Λίθος συριγγίτησ> ἐστὶ λεπτός, συριγγοειδής, διατετρωμένος, περὶ θά-
λασσαν εὑρισκόμενος καὶ ἐν πέτραις κεκολλημένος· ἀπαρτώμενος τοῦ πάσχοντος
ἄκρως ἀναξηραίνει, κατορθοῖ τὰς σύριγγας. Τοῦτον οἱ κούρσορες εἴσω βουβώνων
φοροῦσι.
1118, 003, 32, 1 <Λίθος σεληνίτησ>, ὃν ἀφροσέλινον καλοῦσι, διὰ τὸ εὑρίσκεσθαι αὐτὸν ἐν
τῇ σελήνῃ νυκτός. Οὗτος γεννᾶται ἐν Ἀραβίᾳ· λευκός, διαυγής, κοῦφος. Τούτου 
τὸ ξέσμα εἰς πότον διδόασι ἐπιληπτικοῖς· φυλακτηρίῳ δὲ περιάμματι αὐτῷ αἱ
γυναῖκες χρῶνται· δοκεῖ δὲ δένδρεσι προστεθεὶς καρποφορίας ἐμποιεῖν.
1118, 003, 33, 1 <Λίθος σάπφειροσ> μετὰ γάλακτος ποθεὶς λεῖος ἰᾶται τὰς ἐντὸς ἑλκώσεις
πάσας, καὶ %τὰσ& ἔξω, καὶ ἱδρῶτας παύει· καὶ λεῖος τὰς ἐν γλώσσῃ διακοπὰς
παύει· ξηραντικῆς δέ ἐστι δυνάμεως· ὅθεν πινόμενος τοὺς ὑπὸ σκορπίων πληγέντας
ὠφελεῖ.
1118, 003, 34, 1 <Λίθος σμάραγδοσ> ὀπτηθεῖσα καὶ λεία μέλιτι ἀττικῷ μιγεῖσα ἀμβλυωπίας
ἰᾶται, καὶ περιαπτομένη αἷμα ἐπέχει, ὁπόθεν ἂν τύχοι φερόμενον.
1118, 003, 35, 1 <Λίθος συριακόσ>, ὅν τινες <κόλιθον> καλοῦσιν· ἔστιν ἰσχυρὸς τὴν δύναμιν,
ἐν τῇ Συρίᾳ τῆς Παλαιστίνης γινόμενος· λευκὸς μὲν τὴν χρόαν, εὔρυθμος δὲ τὸ
σχῆμα, γραμμὰς ἔχων ὡς ἀπὸ τόρνου γεγονυίας· ὀνομάζεται δὲ ἰουδαικῶς καὶ
<τηκόλιθοσ>· ἔστι δὲ τῶν ἐν νεφροῖς λίθων δραστήριος δι' ὕδατος θερμοῦ ποθείς·
μετὰ δὲ μυρσίνου ἐλαίου ποδαγρικοῖς ἐπιχριόμενος βοηθεῖ. Ὁ δὲ Νεχεψώς φησι·
Τρίψας τὸν τηκόλιθον μεθ' ὕδατος καὶ ποιήσας γλοίου λεπτοῦ πάχος, καὶ ἀποξυρίσας
τὰς τρίχας, χρίε κύστιν καὶ αἰδοῖα, καὶ τήξεις τὸν ἐν κύστει λίθον.
1118, 003, 36, 1 <Λίθος ὕαλοσ> λεῖος πινόμενος μετ' οἴνου λευκοῦ καὶ λεπτοῦ τοὺς ἐν κύστει
λίθους θρύπτει ἱκανῶς.
1118, 003, 37, 1 <Λίθος φρύγιοσ> ὁ ἐν Φρυγίᾳ, ᾧ οἱ βασιλεῖς χρῶνται· γεννᾶται δὲ ἐν
Καππαδοκίᾳ· ἄριστος δέ ἐστιν ὁ ὠχρὸς καὶ μέσος καὶ βαρύς· ἔστιν δὲ δυνάμεως
ξηραντικῆς καὶ στυπτικῆς. Τέλος. 



Περὶ παιωνίας καὶ ὅσα ποιεῖν δύναται

ΠΕΔΑΝΙΟΥ ΔΙΟΣΚΟΥΡΙΔΟΥ ΑΝΑΖΑΡΒΕΩΣ








Ταύτην οἰ Ῥωμαῖοι κάσταν ὀνομάζουσι· Παιωνία ἐκλή-
θη διὰ τὸ τὸν Παίωνα ταύτην εὑρηκέναι. αὕτη διώκει δαίμο-
νας, θεραπεύει πᾶν πάθος ζῴου σὺν τῇ τροφῇ κοπεῖσα καὶ
μιγνυμένη. ἀπελαύνει καὶ θηρίων ἰοβόλων ἀπειλὴν οἰνομέλιτι
διδομένη, ῥύεται δὲ καὶ τοὺς ἀπὸ φαρμάκων δηλητηρίων προειλημ-
μένους ἐσθιομένη· φορουμένη δὲ οὐκ ἐᾷ τινα τῷ φοροῦντι προς-
ενενέγκαι δηλητήρια· ἐκπίπτει γὰρ ἀπὸ τοῦ προσάγοντος. τιθε-
μένη δὲ ἐν χωρίοις ἀποστρέφει χάλαζαν καὶ ἰριούβας καὶ μεγά-
λους χειμῶνας. καὶ ἐν πλοίοις δεσμουμένη ἀποδιώκει γνόφον
καὶ κίνδυνον τοῦ βλάπτοντος ἀστέρος. διατηρεῖ δὲ πάντα ἄνθρω-
πον ἄνοσον φορουμένη, ἀποτρέπει καὶ λοιμικὴν νόσον, καὶ πᾶς
αὐτὴν δαίμων φοβεῖται καὶ φρυάσσει· ἀνάκειται γὰρ τῷ ἀρχαγ-
0656, 004, 11, .2, 165, 1 γέλῳ τῷ ὄντι τεταγμένῳ ἐπὶ τῶν δαιμόνων. ἰᾶται δὲ καὶ πάντα
ἄνθρωπον ἀπὸ μολυσμοῦ καὶ προχυμάτων καὶ βασκανίας. ῥύεται
δὲ καὶ πάσης νόσου καὶ ἀπειλῆς ἀέρων ἐν ὁδῷ. ἡ δὲ χρῆσις αὐτῆς·
κεκομμένης καὶ μετὰ μέλιτος προσφερομένης τοῖς ἡπατικοῖς
καὶ σπληνικοῖς καὶ κοιλιακοῖς διδομένη, καὶ λιθιῶσιν ἐν οἴνῳ,
τοῖς δὲ πυρέσσουσιν ἐν ὕδατι, τοῖς δὲ ἰσχιαδικοῖς καὶ τὰ νεῦρα
ἀλγοῦσι μετὰ ἐλαίου ἀφέψῶν. τοῖς δὲ ληθαργικοῖς καὶ ὀνειρώτ-
τουσι περίαπτε μετὰ ἐλλεβόρου λευκοῦ, τοῖς δὲ κωλικοῖς περίαπτε
μετὰ κοραλλίδος βοτάνης καὶ κολίταλα· ταῖς δὲ ἔχουσαις ὄλισθον
περίαπτε ἀμύγδαλα τὰ μεμυκότα.
Παιωνία ἄρρην ἢ γλυκυσίδη. οἱ δὲ πρωτόροβον, οἱ δὲ ὀροβάδιον,
οἱ δὲ ὀρόβαξ, οἱ δὲ αἱμάγωγον, οἱ δὲ μονιένιον, οἱ δὲ λαύραντα,
Ῥωμαῖοι κάσταν %καλοῦσι&. φύλλα ἔχει ἡ μὲν ἄρρην βασιλικῷ
καρύῳ ὅμοια, ἡ δὲ θήλεια ὑπέσχισται τὰ φύλλα ὥσπερ σμυρνίον, λω-
βοὺς δέ τινας ἀνίησιν ἐπ' ἄκρου τοῦ καύλου ἀμυγδάλου ὁμοίους,
ὧν ἀνοιχθέντων εὑρίσκονται ἐρυθροὶ κόκκοι μικροὶ ἐμφερεῖς τοῖς
τῆς ῥοᾶς, ἐν μέσῳ δὲ μέλανες, ἐμπόρφυροι ε ἢ . ῥίζα δὲ τῆς μὲν
ἄρρενος περὶ δακτύλου πάχος, μῆκος δὲ σπιθαμῆς, γευομένῳ στύ-
φουσα. ἐπὶ δὲ τῆς θηλείας παραφυάδας ὥσπερ βαλάνους ἔχουσα
ἐν τῇ ῥίζᾳ ζ ἢ η ὡς ἀσφόδελος. δίδοται ξηρὰ ἢ ῥίζα γυναιξὶ
ταῖς μὴ ἐκ τόκου καθαιρομέναις, κινεῖ δὲ καὶ καταμήνια ἀμυγδά-
λου μέγεθος πινομένη. τοῖς τε κατὰ γαστέρα ὀδυνήμασι βοηθεῖ
ποθεῖσα ἐν οἴνῳ, ὠφελεῖ δὲ καὶ νεφριτικοὺς καὶ ἰκτερικοὺς καὶ
κύστιν ἀλγοῦντας. ἑψηθεῖσα δὲ ἐν οἴνῳ καὶ πινομένη κοιλίαν ἵστησι.
τοῦ δὲ καρποῦ ι ἢ ιβ κόκκοι πυρροὶ ποθέντες οἴνῳ μέλανι αὐστη-
ρῷ ῥοῦν τὸν ἐρυθρὸν ἵστησι, στομαχικοῖς τε καὶ δακνομένοις ἐσθιό-
μενοι βοηθοῦσι καὶ ὑπὸ τῶν παιδίων πινόμενοι καὶ ἐσθιόμενοι ἀρχὴν
λιθιάσεως παραιτοῦνται· οἱ δὲ μέλανες καὶ πρὸς τοὺς ἐφιαλτῶν
πνιγμοὺς καὶ ὑστερικὰς πνιγὰς καὶ ὀδύνας μήτρας ἐν μελικράτῳ
οἴνῳ ὅσον ιε κόκκοι πινόμενοι ποιοῦσι. φύεται δὲ ἐν ὑψηλοτά-
τοις [καὶ] ὄρεσι καὶ ἀκρωτηρίοις.
Καὶ ἡ θήλεια τὰ αὐτὰ ποιεῖ. ποιεῖ δὲ καὶ πρὸς τὸ μὴ λυσσᾶν μήτε 
0656, 004, 11, .2, 166, 1 ἄνθρωπον, μήτε κύνας. δίδοται δὲ ἐν τροφῇ ὀρνέων. τὴ#ν$ κόρυζαν
ἀπελαύνει παραβαλλομένη ἐν τροφῇ. τοὺς δὲ καταδεδεσμένους
ὑπὸ φαρμακείας λῦσον οὕτως· ἀφεψήσας ὕδατι τὰ φύλλα λοῦσον
τῷ ἀφέψηματι τὸν κάμνοντα καὶ πότισον καὶ περίαψαι αὐτῷ
τὴν ῥῖνα. λαμβάνεται δὲ οὕτως· ἁγνεύσας ἡμέρας γ ἀσπάζου αὐ-
την τὴν βοτάνην ἐλθὼν πρωὶ εἰς αὐτὴν καὶ λέγε τρίς· Χαῖρε
ἱερὰ βοτάνη παιωνία, ὅτι σὺ βασιλεὺς πασῶν τῶν βοτανῶν. ἡλίου
δὲ δύνοντος ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας λέγε τὰ αὐτά, εἶτα τῇ δ ἡλίου
ὄντος ὑπὲρ γῆν ἐκ τετραγώνου σκάπτε ἀπὸ πηχέως ἀπέχων τῆς
βοτάνης, καὶ ἀνάδησον αὐτῆς τοὺς κλάδους, εἶτα σκάψας ἐπι-
μελῶς ἀν#α$βάστασον ἐκ ῥιζῶν τὴν βοτάνην, ἢ προσδήσας αὐτῇ
κύνα, τύπτε αὐτόν, ἵνα ἀνασπάσῃ, καὶ ἀπόθου ἐν ὀθονίῳ καθαρῷ
καὶ εἰς τὸν βόθρον βάλλε μελίκρατον ἑρμείαν καὶ ῥίνισμα χρυσοῦ
καὶ ἀργύρου καὶ μὴ περικάλυπτε δὲ τὸν τόπον τῇ γῇ. αὐτὴν δὲ
βαστάσας κόμιζε εἰς τὴν οἰκίαν σου καὶ ἀπόθου ἱερατικῶς ἐπὶ
τρίποδα ἐστεμμένην ἄνθεσι τοῖς τοῦ καιροῦ, καὶ ἄντικρυς ποιήσας
ἄνθρακας ἄτμιζε ἀρώμασι παντοίοις, καὶ λέγε τὸν λόγον τοῦτον·
Λόγε ἀένναε κόσμου καὶ οὐρανὲ καὶ ῥωσμένη καὶ Ἥλιε πανδερκῆ
ἐνθάδε εὐμενήσατε ἐπὶ τῆς ἱερᾶς καὶ ἐνδόξου παιωνίας, ὅπως μοι
πάνυ μέν#ῃ$ μετὰ τῆς ὑμετέρας δυνάμεως, καὶ μή με φύγῃ, ἀλλ'
ἔχοιμι αὐτὴν ἐπὶ σωτηρίᾳ παντὸς ἀνθρώπου καὶ εὐρωστίᾳ, καὶ
ἐνδυναμώσατε αὐτὴν εἰς πᾶσάν μοι πρᾶξιν· ὅπου ἄν εἰμι ἐν κόσμῳ
ὅς ἐστιν ὑπήκοός μοι, ἔστω μετ' ἐμοῦ, κύριε Θεὲ Ἰάω Ἰάω.
Ἐὰν δὲ γυναικὸς μήτρα μὴ κατέχῃ τὸ σπέρμα, τὸ ἐσπαρμένον
ἐν τῇ γῇ θεῖον βλάστημα ζωννύσθω. τῇ δὲ μὴ βουλομένῃ τεκεῖν τὸ
κεχηνὸς σπέρμα μετὰ ῥύπου ἡμιόνου περίαπτε. ταῖς δὲ ἐν ὀδύναις.
τικτούσαις ἢ κινδυνευούσαις τὸ κεχηνὸς σπέρμα τῆς βοτάνης ἐν
ἐλαίῳ ἀλειφέσθωσαν τὴν ὀσφὺν καὶ τὸ ὑπογάστριον καὶ τέξονται. 
0656, 004, 11, .2, 167, 1 Τρωγλοδύτης στρουθίον ἐστὶ πάντων τῶν ὀρνέων μι-
κρότερον, πλὴν τοῦ λεγομένου βασιλίσκου, ἐν φραγμοῖς μάλιστα
διαιτώμενον, ὅπερ ὠπτόν τε καὶ ὠμὸν τεταριχευμένον ἐσθιόμενον
τοὺς ἐν νεφροῖς λίθους θρύπτει, καὶ καυθέντος δὲ αὐτοῦ ἡ τέφρα
πινομένη τὸ αὐτὸ δρᾷ.    


Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

Νακς Νούρι



Ένα πανίσχυρο φυλακτό



Οφέλη:
Προστατεύει από κάθε κακό και συμφορές.
Δίνει επιτυχία σε όλα τα είδη των εξετάσεων.
Δίνει επιτυχία σε νομικά θέματα.
Ωφελεί στην εργασία, φέρνει αύξηση στην επιχείρηση.
Αυτά είναι μερικά από τα οφέλη. Είναι άπειρες οι ευλογίες του φυλακτού. Λέγεται πως είναι τόσες πολλές, όσο μια μεγάλη θάλασσα.
Εύχομαι, με τη Δύναμη και τη Θέληση του Θεού, αυτό το ταουίζ να βοηθήσει τον κόσμο.
Θυμηθείτε όμως, πως αυτό το ταουίζ θα λειτουργήσει μόνο αν το κρατήσετε με σεβασμό, έστω και αν δεν προέρχεται από τη δική σας θρησκεία.
Βάλτε το σε πλαίσιο και κρεμάστε το στον τοίχο του σπιτιού και του καταστήματός σας. Μην έχετε κοντά άλλες εικόνες και όχι κοντά στην τηλεόραση.
Επίσης μπορείτε να το κρεμάσετε γύρω από το λαιμό σας, τυλιγμένο σε θήκη.

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2012

دعاء نور الأنوار الكبير



اللهم يا نور النور تنورت بالنور والنور في نور نورك يا نور
اللهم يا عزيز تعززت بالعزة والعزة في عزة عزتك يا عزيز
اللهم يا جليل تجللت بالجلال والجلال في جلال جلالك يا جليل
اللهم يا وهاب توهبت بالهبة والهبة في هبة هبتك يا وهاب
اللهم يا عظيم تعظمت بالعظمة والعظمة في عظمة عظمتك يا عظيم
اللهم يا عليم تعلمت بالعلم والعلم في علم علمك يا عليم
اللهم يا قدوس تقدست بالقدس والقدس في قدس قدسك يا قدوس
اللهم يا جميل تجملت بالجمال والجمال في جمال جمالك يا جميل
اللهم يا سلام تسلمت بالسلام والسلام في سلام سلامك يا سلام
اللهم يا صبور تصبرت بالصبر والصبر في صبر صبرك يا صبور
اللهم يا مليك تملكت بالملكوت والملكوت في ملكوت ملكوتك يا مليك
اللهم يا رب تربيت بالربوبية والربوبية في ربوبية ربوبيتك يا رب
اللهم يا منان تمننت بالمنة والمنة من منة منتك يا منان
اللهم يا حكيم تحكمت بالحكمة والحكمة من حكمة حكمتك يا حكيم
اللهم يا حميد تحمدت بالحمد والحمد من حمد حمدك يا حميد
اللهم يا واحد توحدت بالوحدانية والوحدانية في وحدانية وحدانيتك يا واحد
اللهم يا فرد تفردت بالفردانية والفردانية فردانية فردانيتك يا فرد
اللهم يا حليم تحلمت بالحلم والحلم في حلم حلمك يا حليم
اللهم يا قدير تقدرت بالقدرة والقدرة في قدرة قدرتك يا قدير
اللهم يا قديم تقدمت بالقدم والقدم في قدم قدمك يا قديم
اللهم يا شاهد تشهدت بالشهادة والشهادة في شهادة شهادتك يا شاهد
اللهم يا قريب تقربت بالقرب والقرب في قرب قربك يا قريب
اللهم يا نصير تنصرت بالنصرة والنصرة في نصرة نصرتك يا نصير
اللهم يا ستار تسترت بالستر والستر في ستر سترك يا ستار
اللهم يا قهار تقهرت بالقهر والقهر في قهر قهرك يا قهار
اللهم يا رزاق ترزقت بالرزق والرزق في رزق رزقك يا رزاق
اللهم يا خالق تخلقت بالخلق والخلق في خلق خلقك يا خلاق
اللهم يا فتاح تفتحت بالفتح والفتح في فتح فتحك يا فتاح
اللهم يا رفيع ترفعت بالرفعة والرفعة في رفعة رفعتك يا رفيع
اللهم يا حفيظ تحفظت بالحفظ والحفظ في حفظ حفظك يا حفيظ
اللهم يا فاضل تفضلت بالفضل والفضل في فضل فضلك يا فاضل
اللهم يا واصل توصلت بالوصل والوصل في وصل وصلك يا واصل
اللهم يا فاعل تفعلت بالفعل والفعل في فعل فعلك يا فاعل
اللهم يا فارض تفرضت بالفرض والفرض في فرض فرضك يا فارض
اللهم يا غفار تغفرت بالمغفرة والمغفرة في مغفرة مغفرتك يا غفار
اللهم يا جبار تجبرت بالجبروت والجبروت في جبروت جبروتك يا جبار
اللهم يا سميع تسمعت بالسمع والسمع في سمع سمعك يا سميع
اللهم يا كبير تكبرت بالكبرياء والكبرياء في كبرياء كبريائك يا كبير
اللهم يا كريم تكرمت بالكرم والكرم في كرم كرمك يا كريم
اللهم يا رحيم ترحمت بالرحمة والرحم في رحم رحمك يا رحيم
اللهم يا مجيد تمجدت بالمجد والمجد في مجد مجدك يا مجيد
اللهم يا مجيب يا الله يا رحمن يا رحيم يا حي يا قيوم يا عزيز يا نور
يا لا اله الا هو عليه توكلت وهو رب العرش العظيم
الحمد لله الوهاب
سبحان المجيد سبحان الصبور سبحان البصير سبحان المانع
سبحان القيوم سبحان البر سبحان المعافي سبحان الأول
سبحان المعز سبحان الظاهر سبحان الشافي سبحان الكافي
سبحان السلام سبحان المؤمن سبحان المهيمن سبحان المصور
سبحان الناصر سبحان الواحد سبحان الأحد سبحان الفرد سبحان
الرحيم سبحان المؤخر سبحان المقدم سبحان الضار سبحان النور
سبحان الهادي سبحان المقدر سبحان الجليل سبحان المجيد سبحان
الرقيب سبحان الله والحمد لله ولا اله إلا الله والله اكبر
ولا حول ولا قوة إلا بالله العلي العظيم
سبحان من يشاء بقدرته ويعلم ما يريد بعزته سبحان الله وبحمده سبحان ذي العرش العظيم والهيبة
والقدرة والكبرياء والجبروت سبحان الملك المقصود سبحان الملك الموجود
سبحان الحي الحكيم سبحان الله توكلت على الحي الذي لا يموت
سبوح قدوس رب الملائكة والروح
لا اله إلا الله وحده لا شريك له له الملك وله الحمد وهو على كل شي قدير
يا الله يا رحمن يا رحيم يا حي يا قيوم يا ذا الجلال و الإكرام يا نور السموات و الأرض
يا لا اله إلا أنت عليك توكلت أنت رب العرش العظيم
اللهم اغفر لي بحرمة هذه الأسماء واصرف عني الضراء والبلاء
والهموم و الغموم وجميع الآفات ومن أولادي و إبائي و أمهاتي و أقربائي
وعشيرتي فان عليك في جميع الأمور اعتمادي
والصلاة والسلام على خير خلقه سيدنا محمد واله الطيبين الطاهرين برحمتك يا ارحم الراحمين

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

Ελληνική Μαγεία



Πάπυρος 7-925


Είναι και για υποταγή κάποιου.

Πάρε μολύβδινη λεπτή επιφάνεια από το ζυγό ενός μουλαριού και χάραξε με χάλκινη γραφίδα τα ακόλουθα ονόματα και τους χαρακτήρες. Βάλε το κάτω από την αριστερή πατούσα σου και λιβάνισε με ζήλο. 



Αρχαίο κείμενο
λλο, καὶ ποτακτικόν.λαβὼν λεπίδα μολιβῆν πὸ ζυγοῦ μούλων καὶ γράψον χαλκῷ γραφείῳ τὰ ποκείμενα νόματα
καὶ τοὺς χαρακτῆρας καὶ θὲς πὸ τὸ πέλμα σου τοῦ εὐωνύμου ποδὸς λιβανωτίσας πιμελῶς. εἰσὶν δέ· 
Ρ   νολεανουν  Γ εβρεβα  ολοθιερον Ο<Π> δενδενξουν  Ζ τουβαντωνι κάτεχε  τὴν ργὴν τοῦ δεῖνα καὶ πάντων τὸν θυμὸν καὶ τάς γλώσσας, ἵνα 
 μὴ δυνηθῶσιν λαλεῖν τῷ δεῖνα. Ν Π  Ω

Followers!!

Αναγνώστες