Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

Αρχαία Ελληνική Γνώση




Σέβονται δὲράβιοι πίστιςνθρώπωνμοια τοῖσι μάλιστα. Ποιεῦνται δὲ αὐτὰς τρόπῳ τοιῷδε. Τῶν βουλομένων τὰ πιστὰ ποιέεσθαιλλοςνὴρμφοτέρων αὐτῶν ν μέσῳστεὼς λίθῳξέϊ τὸσω τῶν χειρῶν παρὰ τοὺς δακτύλους τοὺς μεγάλουςπιτάμνει τῶν ποιευμένων τὰς πίστις, καὶπειτα λαβὼνκ τοῦματίουκατέρου κροκύδα λείφει τῷ αἵματιν μέσῳ κειμένους λίθουςπτά, τοῦτο δὲ ποιέωνπικαλέει τε τὸν Διόνυσον καὶ τὴν Οὐρανίην.
πιτελέσαντος δὲ τούτου ταῦτατὰς πίστις ποιησάμενος τοῖσι φίλοισι παρεγγυᾷ τὸν ξεῖνονκαὶ τὸνστόν, ἢν πρὸςστὸν ποιῆται, οἱ δὲ φίλοι καὶ αὐτοὶ τὰς πίστις δικαιοῦσι σέβεσθαι. Διόνυσον δὲ θεῶν μοῦνον καὶ τὴν Οὐρανίηνγέονται εἶναι, καὶ τῶν τριχῶν τὴν κουρὴν κείρεσθαί φασι κατά περ αὐτὸν τὸν Διόνυσον κεκάρθαι·
κείρονται δὲ περιτρόχαλα, ὑποξυροῦντες τοὺς κροτάφους. νομάζουσι δὲ τὸν μὲν Διόνυσονροτάλτ, τὴν δὲ Οὐρανίηνλιλάτ.

... άλλο...

Καὶ βλέψαι τὸν πίνακαν Κέβητοσ γράψας, καὶτρίς-μεγας Πλάτων, καὶμυριόμεγας ρμῆς, ὅτι Θώυθοσρμηνεύεται τῇερατικῇ πρώτῃ φωνῇ, ὁ πρῶτοςνθρωποςρμηνεὺς πάντων τῶνντων, καὶνοματοποιὸς πάντων τῶν σωματικῶν. Οἱ δὲ Χαλδαῖοι καὶ Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶβραῖοι καλοῦσιν αὐτὸν δὰμ, ᾧ ἐστινρμηνεία γῆ παρθένος, καὶ γῆ αἱματώδης, καὶ γῆ πυρά, καὶ γῆ σαρκίνη. Ταῦτα δὲν ταῖς βιβλιοθήκαις τῶν Πτολεμαίων ηὕρηνται·νπέθεντο εἰςκαστονερὸν, μάλιστα τῷ Σαραπείῳ, ὅτε παρεκάλεσενσενὰν τῶνρχιεροσολύμων πέμψαντα ρμῆνς εἱρμηνεύσε πᾶσαν τὴνβραΐδα ἑλληνιστὶ καὶ αἰγυπτιστί. 
Οὕτως οὖν καλεῖταιπρῶτοςνθρωποςπαρ' ἡμῖν Θωΰθ, καὶ παρ' ἐκείνοις δὰμ, τῇ τῶνγγέλων φωνῇ αὐτὸν καλέσαντες.
Οὐ μὴν δὲλλὰ καὶ συμβολικῶς διὰ τεσσάρων στοιχείωνκ πάσης τῆς σφαίρας αὐτὸν εἰπόντες κατὰ τὸ σῶμα. Τὸ γὰρλφα αὐτοῦ στοιχεῖοννατολὴν δηλοῖ, τὸν ἀέρα· τὸ δὲ δέλτα αὐτοῦ στοιχεῖον δύσιν δηλοῖ τὴν κάτω καταδύσασαν διὰ τὸ βάρος· τὸ δὲ Μ στοιχεῖον μεσημβρίαν δηλοῖ, τὸ μέσον τούτων τῶν σωμάτων πεπαντικὸν πῦρ τὸ εἰς τὴν μέσην τετάρτην ζώνην. Οὕτως οὖνσάρκινοςδὰμ κατὰ τὴν φαινομένην περίπλασιν Θωῢθ καλεῖται·δὲσω αὐτοῦνθρωπος πνευματικὸς, ὄνι καὶ κύρομαχειον καὶ προσηγορικόν. Τὸ μὲν οὖν κύριονγνοῶν διὰ τὸ τέως· μόνος γὰρ Νικόθεοσ ὁ ἀνεύρετος ταῦτα οἶδεν· τὸ δὲ προσηγορικὸν αὐτοῦνομα φῶς καλεῖται, ἀφ' οὗ καὶ φῶτας παρηκολούθησε λέγεσθαι τοὺςνθρώπους.
τεν φῶςν τῷ Παραδείσῳ διαπνεόμενοςπὸ τῆς εἱμαρμένης, ἔπεισαν αὐτὸνςκακον καὶνενέργητοννδύσασθαι τὸν παρ' αὐτοῦδὰμ, τὸνκ τῆς εἱμαρμένης, τὸνκ τῶν τεσσάρων στοιχείων. Ὁ δὲ διὰ τὸκακον οὐκπεστράφη. Εἰ δὲ καυχῶντος δεδουλαγωγημένου αὐτοῦ τὸνξωνθρωπον, δεσμὸν εἶπεν ὁ Ἡσίοδος, ὃνδησενΖεὺς τὸν Προμηθέα. Εἶτα μετὰ τοῦτον τὸν δεσμὸν, ἄλλον αὐτῷ δεσμὸνπιπέμπει τὴν Πανδώρην

ν οἱβραῖοι καλοῦσιν Εὔαν. Ὁ γὰρ Προμηθεὺς καὶπιμηθεὺς εἷςνθρωπόςστι κατὰ τὸνλληγορικὸν λόγον, τουτέστι ψυχὴ καὶ σῶμα. Καὶ ποτὲ μὲν ψυχῆςχει εἰκόναΠρομηθεὺς, ποτὲ δὲ νοός, ποτὲ δὲ σαρκὸς, διὰ τὴν παρακοὴν τοῦπιμηθέωςν παρήκουσεν τοῦ Προμηθέως τοῦδίου δελφοῦ· φησὶ γὰρνοῦςμῶν·δὲ υἱὸς τοῦ Θεοῦ πάντα δυνάμενος, καὶ πάντα γινόμενος, ὅτε θέλει, ὡς θέλει φαίνεικάστῳ·δὰμ προσῆνησοῦς Χριστὸς σνήνεγκεν, ὅπου καὶ τὸ πρότερον διῆγον φῶτες καλούμενοι



Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Followers!!

Αναγνώστες