Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

Οδοιπορίες



31-1-1986
Οδοιπορίες
Στα δέκα αυτά χρόνια που κράτησε η κύησή σου, σε έχανα και σε εύρισκα σε διάφορα επίπεδα. Πάντα ήσουν μόνη χωρίς καμιά προσανατόλιση, βουτηγμένη σε έναν αγώνα που όλο μεγάλωνε σαν έφθανε η ώρα της γέννας.
Ακόμα δεν στέγνωσαν τα αίματα και σε βρίσκω να ξαναρχίζεις άλλο αγώνα στο φως του Ήλιου, στην ενστικτώδη πορεία της Σελήνης, στον Πλουτώνιο χρόνο της στιγμής.
Θαμπωμένη από εκείνο το κάλλος της αποκάλυψης, μπόρεσες και στήλωσες τα μάτια του στο Όνομά Του, γραμμένο σε εκείνη την γνωστή σου από κύκλους πριν, γραφή.
Ρίγησες και μουρμούρισες το πολυειπωμένο κάλεσμά του, λες και ήθελες να τραβήξεις πάνω σου όλο εκείνο το μαγνητισμό που υπήρχε, λες και πάσχιζες να γίνεις ένα με το Όλο, ενεργοποιώντας ότι είχε απομείνει ναρκωμένο μέσα σου.
Αφέθηκες στην εικόνα της πόλωσης, σταθμίζοντας υποσυνείδητα όλες εκείνες τις ροπές σου, γνωρίζοντας ότι πάλι μόνη θα τραβήξεις το δρόμο της διαβίωσης, όπως μόνη τελείωσες το δρόμο της κύησης.
Γνωστές παραδόσεις τράβηξαν την προσοχή σου, αγαλλίασε το μέσα σου γιατί μπόρεσες να ερμηνεύσεις δυό έννοιες μαζί, με αυτή τη μικρή πληροφόρηση που ήδη απέκτησες τον καιρό της ανηφοριάς. Απρόφερτα νοήματα πέρασαν σαν εικόνα μπροστά σου, βεβαιώνοντας την καθορισμένη αποστολή σου, καθησυχάζοντας τον τρελλό χορό των προβληματισμών σου, αν τούτος είναι πράγματι ο Γολγοθάς σου..
Πλασματικές εικόνες εξατμίσθηκαν, εξωτερικεύθηκε όλο το μεγαλείο της ενοποίησής σου, δέχθηκες για άλλη μια φορά ταπεινά το πρόσταγμά Του, αρνούμενη στον εαυτό σου εκείνο το «θέλω», φωνάζοντας για χιλιοστή φορά πως, ότι έρχεται είναι κτήμα σου, το έχεις ήδη από πριν, το τεκμηριώνεις τούτη η ώρα, το συμβολίζεις με τη μυστική γραφή δίνοντάς του την έννοια της Διαθήκης για να περάσει πλέον στον επόμενο που θα σε ακολουθήσει μα πάνω από όλα, στην δική σου Δημιουργία.
Με φώναξες την ώρα εκείνη, τυλιγμένη στο ανέβασμα, όταν είχες τη ζεστασιά του βλέμματός Του, για να σε καμαρώσω όπως ήσουν ντυμένη μέσα στο διχασμό του «είναι» σου, κι εγώ κραύγασα το «αλίμονο», γιατί έβλεπα τα πόδια σου πως ήταν ακόμα ριζωμένα σε τούτη τη σάρκα μου.
Βημάτισες δειλά και απορούσες, ψάχνοντας όλες τις μήτρες σου, να βρεις εξήγηση για το βηματισμό σου. Χαιρέτησες και μου χαμογέλασες με την ικανοποίηση ζωγραφισμένη στα μάτια σου. Έφευγες όμως. Τον ζητούσες να έρθει κοντά, και την άλλη μέρα το έβαλες σκοπό. Τώρα ψάχνω να βρω την αιτία μέσα από το κατασκεύασμά σου, αν ο πόθος σου είναι κομμάτι της αποστολής σου ή μια γήινη αδυναμία να τραβήξεις στο δρόμο σου κι άλλους, για να γίνετε οδηγοί στα παιδιά, στα μικρά παιδιά πούχουν πια γεράσει.
Και ‘γω σε γυρίζω πίσω, στα τελευταία στάδια της κύησης, όταν με πίεζες να σε αφήσω να βγεις, δείχνοντάς σου πως σε δίδαξα να αυταπαρνιέσαι, να αγαπάς, να θυσιάζεις για όλα αυτά που έχουν ένα κοινό όνομα. Ικανοποιήθηκα γιατί ο πόλεμος τέλειωσε ανάμεσά μας. Είμαστε ενωμένοι στο δρόμο, αδέλφια στον ίδιο αγώνα, ταυτισμένοι την ώρα της αναφοράς.
Σού έφτιαξα ένα στρατόπεδο με μοναδικό αρχηγό και μοναδικό στρατιώτη εσένα, για να οπλίσεις το χώρο σου κι ήταν έκπληξη το γεγονός πως όλα ήταν στη θέση τους πριν καλά-καλά ψιθυρίσεις τι όπλα χρησιμοποιείς. Οίδα τη συνείδησή σου. Γέννησες τώρα εσύ, τη δύναμή μου. Ενωθήκαμε αδιάσπαστα την ύστατη στιγμή δικαιώνοντας το όνομά Του, ακολουθώντας εκείνη την πρωταρχική πορεία μέσα στον κύκλο της εξέλιξης, για να φθάσουμε στο δωδέκατο σημείο, για να φωνάξουμε ταυτόχρονα ο ένας στον άλλον τη πολυπόθητη λέξη «Ράμχα», για να περάσουμε στο διαμετρικό σημείο λαφρώνοντας το βάρος από τους ώμους μας, στο όνομα μιας αποστολής που χαρακτηρίζει τον αιματοβαμμένο καιρό του τέσσερα.
Υλοποιηθήκαμε σε ένα τρίγωνο, πού ανακατατάσσεται στα στενά γήινα πλαίσια, μας θεωρίας που πεθαίνει, μιας πανανθρώπινης αγάπης που γεννιέται, ελεγχόμενο από τη Σοφία του με Καρμικές φευγαλέες αμοιβές.
ولي



2-5-1989
Οδοιπορίες
Μιλάς για ένα Καρμικό ανέβασμα; Μήπως η οδύνη του καιρού σου σ’ οδηγεί σ΄ εκφράσεις που ταιριάζουν πιότερο στην κουρασμένη από ομίχλη καρδιά σου;
Μήπως λαθεμένα νομίζεις πως η επανάληψη παλιών στροφών ταυτίζεται με την παρουσία της Ειμαρμένης;
Ποια είναι η Γνώση σου; Είδαν τα τρία τμήματα της καρδιάς σου αυτό το Φως; Ντύθηκες με την Ηλιακή Κορώνα που δεσπόζει των εφτά σταυρωμένων Ρόδων; Στάθηκες στον μέσον της Αγάπης του Πεντάκτινου; Πρόφερες ταπεινά το δικό σου συμβολικό όνομα «Ουρούντ»;
Πόσες και πόσες ερωτήσεις υπάρχουν για σένα, γραμμένες πλάι-πλάι, από Ανθρώπους που ντύθηκαν στα λευκά και έγραψαν με ανείπωτη ταπεινοσύνη το μόνο αιώνιο Όνομά Της!
Βρίσκεσαι στο σημείο εξέλιξης «3» κι η καρδιά σου, αυτή η μικρή ανθρώπινη καρδιά δεν γνωρίζει ακόμα, ούτε το Αλιφ.
Προς τα πού πορεύεσαι; Γιατί όλος αυτό ο σαματάς; Γιατί όλοι αυτοί οι αγώνες;
Γύρνα και κείττα τα πόδια σου. Σταθεροποιήθηκαν σε ένα σημείο κενό. Οι κραδασμοί σου είναι παροδικοί και επιδερμικοί. Με ποια λογική θα ξεφύγεις από αυτό το σημείο; Δεν είναι μόνο η Διδαχή. Χρειάζεται πράξη, άσκηση και πάνω από όλα ένα Χέρι. Μέσα σε αυτόν τον κούφιο κόσμο που βρίσκεσαι, πού θα τα βρεις όλα τούτα; Ποιος θα σου διδάξει γιατί το Αλιφ γράφεται έτσι κι όχι αλλιώς; Ποιος θα σου εξηγήσει γιατί ήταν 28 γράμματα κι όχι 40; Τελικά δέχεσαι ότι χρειάζεσαι κάποια θύελλα για να φύγουν όλα τα φύκια που στρογγυλοκάθισαν στα περίεργα ακρογιάλια σου;
Μιλάς μαζί μου και εγώ έχω σηκώσει στις έρημες πλάτες μου 16 χρόνια έρευνας. Κι όμως είμαι ακόμα στο έκτο σημείο. Ξέρεις πόσα ακόμα μένουν; Άλλα έξι.
Είμαι φιλόδοξη και γίνομαι ακόμα πιο πολύ, όταν καταλαβαίνω πως η ώρα της γέννας μου δεν θα βγάλει κανένα τερατάκι- γιατί από τέτοια έχω αρκετά – αλλά ένα ωραίο ΓΥΙΟ. Βλέπεις, φίλε μου, όλες εμείς ζητάμε κάτι συγκεκριμένο.
Έχω ξεκαθαρίσει εικόνες μέσα μου για όλα όσα ξέρω, για όλα όσα πιστεύω. Τώρα, στο χρόνο αυτό, κυριολεκτικά, σε αυτήν την στιγμή, αυτό που γνωρίζω είναι ότι δεν είσαι αυτό που είσαι.
Το να παραστήσεις το γεφύρι, είναι μια προσφορά. Ανήκει όμως στο εργατικό προσωπικό. Έχεις πάρει είδηση πού είσαι; Ποιος είσαι;
Και ξαναγυρίζω στο Κάρμα. Μήπως γνωρίζεις ποιο είναι το δικό σου; Τις εκρηκτικές καταστάσεις σου, μήπως τις ονομάζεις έτσι;
Ίσως σε πονώ. Θα είναι ευχαρίστησή μου. Ο Πόνος, αυτός που σε οδηγεί στα Σκοτάδια μέσα στα σπλάχνα της Μάνας-Γης, θα σου φέρει το Θάνατο και την Αγάπη. Πριν όμως από αυτό, θα ανεβείς σε εκείνα τα Ύψη που οι Αετοί κουρνιάζουν, ο Αιθέρας ψιθυρίζει το Αιώνιο Κάλεσμα και την πιο Ιερή Λέξη «Νιρβάνα»! Εκεί, θα αναπαυθείς και το Αιώνιο Κενό θα γεμίσει με το Φως της Αλήθειας τα μάτια σου. Κι έπειτα θα φθάσεις σε αυτό το μακρινό Τόπο, όπου οι βράχοι θα σχηματίζουν τους τέλειους κύβους, οι πυραμίδες κοσμούν τα σύμβολα των Αιώνων, η Ζωή μορφοποιείται μόνο με μια λέξη. Εκεί, σε αυτόν τον Τόπο, η σκιά του Εγώ μου θα σε αγκαλιάσει, γιατί ο Τόπος αυτός είναι το Καταφύγιό μου.
Θα σου δώσω μια εικόνα κι αφού την διαβάσεις προσεκτικά, κοίταξέ με κι επικοινωνία θα μου δώσει το «ναι» ή το «όχι» της αποδοχής σου. Ίσως νάρθε η ώρα, που το μεγάλο Φίδι θα στρέψει την προσοχή τους σε ένα κομμάτι του Είναι σου. Ίσως νάρθε  ο καιρός που τα ανώτερα Ύδατα των Εφτά Ουρανών θα θέσουν την πρακτική.
Πρώτα-πρώτα πρέπει να κάνεις με επιτυχία τις μελέτες σου και να περάσεις χωρίς αντίδραση εσωτερική κι εξωτερική, τις δοκιμασίες σου. Έπειτα να ισχυροποιήσεις τη μαγνητική σου δύναμη. Να διδαχτείς τη θεωρία της αλχημείας και της μαγείας. Να νοιώσεις τις αντιδράσεις των Ανωτέρων Δυνάμεων. Να βρεθείς σε Έκσταση. Να διδαχθείς τη θεραπευτική με όποιο τρόπο θέλεις, με την προϋπόθεση ότι θα κάνεις χρήση των Ανωτέρων Δυνάμεων. Να μάθεις τη δύναμη στο ηλιακό σύστημα, από που ονομάζουμε αστρολογία. Να διδαχθείς τη Θεουργία. Να μελετήσεις το Νοητό Κόσμο κι έπειτα τον Θείο Κόσμο.
Τότε οι θείες Ιεραρχίες θα σου χαρίσουν αυτό που όλοι ζητάμε «Νιρβάνα». Τότε θα ξαναβρεθείς στο Αλιφ, στο πιο αγαπημένο και τιμημένο σημείο.
Το παρελθόν σου αποκαλύπτει το μέλλον. Ίσως είναι αναγκαίο να τρέξεις σε πολύ προηγούμενα παρελθόντα. Μέσα σου έχεις τον φιλοσοφικό λίθο, το Ιδανικό της Δημιουργίας. Αυτό που στην έξω πράξη εκφράζεται με χιλιάδες τρόπους μέσα στην πολυτάραχη ζωή σου.
Σήμερα, αρχές Μάη, με μεγάλη θλίψη ανακοινώνω ότι οι απογοητεύσεις για όλους εμάς που διαβάζουμε τις άφατες σκέψεις των άλλων, είναι καθημερινές. Κάποτε, διδάχθηκα έναν κανόνα «Όταν θα πλησιάσεις το Βαρύ Μυστικό θα είσαι μόνος. Οι άνθρωποι θα φύγουν από δίπλα σου, θα νοιώσεις τη συμμετοχή σου στο μεγάλο Κενό. Μετά θα αρχίσει ο Κύκλος της Δημιουργίας του Κάρμα. Τα άτομα είναι ορισμένα και καθορισμένα.» Και πάλι σήμερα, είδα την εφαρμογή του, σαν συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι να φωνάξω ένα και μόνο ρήμα «Φτάνει».
Κουράστηκε ο άνθρωπός μου απ’ όλα τα κατασκευάσματα που χορεύουν τρελλά γύρω μου. Κουράστηκα να μαζεύω την τσαλαπατημένη μισή Γνωσούλα από τις γωνιές του κάθε Δρόμου. Η αποστολή μου δεν είναι να καθαρίζω τα Δρομάκια. Κουράστηκα να ακούω πομπώδεις κριτικές. Κουράστηκα να κρατώ τη φιάλη του οξυγόνου για τους πεθαμένους. Και ακόμα πιο πολύ κουράζομαι όταν ακούω τον ρόγχο του θανάτου. Θλίβομαι να σε βρίσκω βουτηγμένο στην κινούμενη έρημο, στην έρημο που μου ανήκει. Εγώ, ο μεγάλος Αφέντης της γης μου.
Τι ωραία που καταφέρνω και διαφεντεύω!! Μέσα στην Ερημιά του Κράτους μου, ο όχλος έστησε έναν σταυρό. Έχει τουλάχιστον την ετοιμότητα να φτιάξει το σταυρό του…
Ας σου πω το αγαπημένο «Πορεύου», με σιωπή. Πορεύου χωρίς λόγια, σιωπηλός, το Δρόμο. Κανείς δεν γεννήθηκε Κριτής γιατί ο Κριτής είναι Ένας. Κανείς δεν γεννήθηκε που θα μπορέσει να δώσει ψωμί στον πεινασμένο, γιατί όλοι γεννήθηκαν έτσι. Φτιάξε το μόνος σου, με αυτό το σιτάρι, το παρμένο από τα Ιερά Χώματα της Δήμητρας, κι ευλόγησέ το με το λάδι που καίει Αιώνια στο Λυχνάρι της Σοφίας Της.
Η Λησμοσύνη ας κοσμήσει τις καρδιές όλων των επιόρκων. Άσε για όλους αυτούς την ψευδαίσθηση του «γνωρίζω». Κάλυψε με αδιάφανο Πέπλο τι Δώρο της Γνώσης κι απλά, λαϊκά, πολύ λαϊκά, «πούλα» τους ότι σου ζητάν αφού πρώτα τους του κλέψεις. Έτσι, όλοι οι συμβολισμοί, όλοι οι Θάνατοι, όλες οι Βίβλοι θα παραμείνουν ένα Μυστήριο για τα φτωχά, κλειστά, άρρωστα μάτια.
Φεύγοντας, τούτα όλα, άφησέ τα, όπως είναι γραμμένα και τήρησε πρώτα από όλα Σιωπή. Το Αίμα σφραγίζει την Άνοδο. Ο Μεγάλος Καμπίρ ας συντροφεύει τα βήματά σου.
ولي



Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Followers!!