Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Υψώματα πλανητών



Φαίνεται πως οι αστέρες τους αιγυπτιακούς δεκανούς που λατρεύονταν στο Μέσο Βασίλειο, έχουν επιζήσει σαν «μυστικοί τόποι" στα μετέπειτα Βαβυλωνιακά αστρολογικά κείμενα. Αυτοί οι μυστικοί τόποι είναι τα Ελληνικά Υψώματα των πλανητών, τα αντίστοιχα δηλαδή με τις εξάρσεις των πλανητών. Σας Ύψωμα ορίζεται η μέγιστη απόσταση του σώματος από το επίπεδο του τοπικού ορίζοντα με μέγιστη τιμή τις 90 μοίρες.
Εκείνο που θα προσπαθήσω εδώ, είναι να περιγράψω την ιστορία τους. Οι σχέσεις μεταξύ των δεκανών είναι η βάση για τα Υψώματα των πλανητών.
Ο αστέρας Σείριος εξαφανίζεται στον ουρανό για περίπου 70 ημέρες ακολουθώντας την ηλιακή δύση. Εξαιτίας τούτου, η περίοδος αυτή των 70 ημερών παραπέμπει στην περίοδο της αφάνειας που ακολουθεί την ηλιακή δύση. Με βάση αυτό υπάρχει ένα μοντέλο με τους δεκανούς.
Παραδοσιακά, οι δεκανοί είχαν χρησιμοποιηθεί ακριβώς για να μετρούν τις χρονικές περιόδους. Οι αστρολογικές ενδείξεις πήραν τα ονόματά τους από τους δώδεκα αστερισμούς που βρισκόταν κατά μήκος της εκλειπτικής πριν από 2000 χρόνια περίπου. Οι αστερισμοί διαφέρουν από τα ζώδια. Οι αστερισμοί χρησιμοποιούνται για να οριοθετηθούν περιοχές στον ουρανό για τους σκοπούς της χαρτογράφησης, ενώ οι αστρολογικές ενδείξεις, είναι τεχνητές διαιρέσεις της εκλειπτικής, δηλαδή της φαινομενικής πορείας του ήλιου, που χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση του χρόνου. Οι ελληνικές αστρολογικές ενδείξεις, βεβαιώνονται τον πέμπτο αιώνα π.Χ., και δηλώνουν τα δώδεκα τμήματα των 30 °, ώστε να σχηματιστεί ο κύκλος των 360 ° της εκλειπτικής, που είναι κατανεμημένες για ένα διάστημα 365,25 ημερών, τουτέστιν για ένα έτος. Τα τριάντα έξι τμήματα των 10 ° που ξεκίνησε από τον αρχαίο αιγυπτιακό δεκανό, ενσωματώθηκαν εύκολα στον ελληνικό ζωδιακό κύκλο, δίνοντας τρεις δεκανούς σε κάθε ζώδιο.
Φαίνεται, σύμφωνα με τις πανεπιστημιακές έρευνες, πως το σύστημα εμφανίστηκε κατά πρώτο στην ελληνιστική αστρολογία.
Όσον αφορά την παρατήρηση του ουρανού από τους Βαβυλώνιους, που παρακολούθησαν την κίνηση των πλανητών σαν να ήταν ζωντανά πλάσματα που ταξιδεύουν μέσα από το νυχτερινό ουρανό, οι αστερισμοί δεν φαίνεται να είχαν κάποια εγγενή χαρακτηριστικά που δόθηκαν στους πλανήτες. Μάλλον ήταν ένα τοπίο όπου οι πλανήτες και η σελήνη κινούνταν. Και η χρήση τους ήταν κάτι σαν οδηγοί, όπως σήμερα κάνουν στην πλοήγηση.
Βέβαια, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τους αστέρες σαν χρονομέτρηση, συνδέοντας τις κυκλικές εμφανίσεις με γεγονότα στη γη. Η συσχέτιση υποδηλώνει αιτία και το αποτέλεσμα. Έτσι, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι συσχέτισαν τον Σείριο με τις πλημμύρες. Οι Έλληνες πίστευαν ότι οι πλανήτες προκαλούν επιπτώσεις στη γη. Στις Αιγυπτιακές ιδέες για τους αστέρες οφείλεται η αστρολογική πεποίθηση ότι ένας αστέρας (ή  τμήμα του ουρανού) έχει το δικό του πνεύμα ή θεότητα και ότι το πνεύμα ή θεότητα, που συνδέεται με την περίοδο της ανόδου, μπορεί να επηρεάσει ή να προσδώσει χαρακτηριστικά στον αστέρα. Υπάρχει ένα σημείο τέτοιο, όπου αποδίδεται το μέγιστο της εύνοιας της δύναμης. Υπάρχουν καταγραμμένες διάφορες μορφές της εύνοιας της δύναμης, είτε στις πυραμίδες, είτε στους παπύρους.
Σε πολλά ελληνικά κείμενα αστρολογικού περιεχομένου αναφέρονται τα Υψώματα των πλανητών. Είναι η ισχυρότερη επιρροή του πλανήτη, δηλαδή όταν βρίσκεται σε κάποια μοίρα ενός συγκεκριμένου ζωδίου. Είναι θέση μέγιστης ισχύος. Ο Δίας είναι υπερυψωμένος στην 15η μοίρα του Καρκίνου, ο Ερμής, στην 15ο της Παρθένου, ο Κρόνος, στην 21ο του Ζυγού, ο Άρης στην 28ο του Αιγόκερω, η Αφροδίτη στην 27η μοίρα των Ιχθύων. Ο Ήλιος στην 19ο του Κριού, η Σελήνη στην 3ο του Ταύρου.
Αυτές οι μοίρες έξαρσης αντιστοιχούν στο μεσαίο δεκανό του Καρκίνου και της Παρθένου και οι υπόλοιπες στο τελευταίο  δεκανό του Ζυγού, του Αιγόκερω και των Ιχθύων, εκτός του Ηλίου και της Σελήνης.
Έχει προταθεί ότι τα Υψώματα (εξάρσεις) αναπτύχθηκαν στα Βαβυλωνιακά αστρολογικά κείμενα και αναφέρονται ως «μυστικοί τόποι» των πλανητών και η διαφορά με τα Ελληνικά όμοια κείμενα, είναι στο ότι οι Βαβυλώνιοι δίνουν μια πιο ευρεία περιοχή κι όχι μια μόνο μοίρα. Πιθανά οι μυστικοί αυτοί τόποι έχουν τη ρίζα τους στις Αιγυπτιακές ιδέες που βρέθηκαν σε κείμενα. Ξέρουμε πως πάνω από 1000 πριν την καταγραφή των βαβυλωνιακών Υψωμάτων, οι Αιγύπτιοι προσέφεραν προσευχές και δεήσεις τιμώντας τα σημεία με την ιδιαίτερη ισχύ.
Τουλάχιστον πριν το 2000 π.Χ. έχουν βρεθεί λίστες με τους δεκανούς, που αποτελούνται από δώδεκα σειρές με τριάντα έξι στήλες με τέσσερις επιπλέον στήλες. Μια γραμμή ορίζει τις ημερομηνίες και αναλύει τη θεότητα, τον προσανατολισμό κι άλλα.
Αυτό το «πρότυπο» συμφωνεί απόλυτα με το Ελληνικό και Βαβυλωνιακό και δίνει το Ύψωμα του Ερμή να είναι στον έβδομο δεκανό μετά το Δία. Το Ύψωμα του Άρη στον εικοστό μετά το Δία. Το Ύψωμα της Αφροδίτης στον έβδομο δεκανό μετά τον Άρη και στον εικοστό μετά τον Ερμή.
Έτσι, 2000 χρόνια αργότερα, οι τέσσερις πλανήτες έχουν τις ίδιες τιμημένες θέσεις στους ίδιους δεκανούς.
Το θέμα είναι πως η επιλογή δεν είναι τυχαία. Υπάρχει ένας σύνδεσμος μεταξύ του θεού Άμμωνα και Κάνωπου. Στις 26 Φεβρουαρίου 1953 π.Χ., οι πέντε πλανήτες ορατοί με γυμνό μάτι σχημάτισαν ένα συνδυασμό συνόδου, στον ανατολικό ουρανό πριν την αυγή. Πιστεύεται ότι είναι το πιο κοντινό γεγονός πλανητών κατά τα τελευταία 5.000 έτη. Κατά πάσα πιθανότητα, εδώ έχει συνδεθεί η προέλευση του κινεζικού ημερολογίου. Επίσης, από αυτήν την εποχή ξεκίνησε ο συνδυασμός του Κανώπου με τους πλανήτες, σαν αστέρας παρατήρησης για ένα μεγάλο διάστημα. 
Εδώ παραθέτω δύο εικόνες, μία από αστρονομικό πρόγραμμα και μία από αστρολογικό.

 
 


Ο Κάνωπος και ο Σείριος είναι σεβαστοί, επειδή συνδέονται με τις θεότητες που ελέγχουν τις συνθήκες στη γη. Η ηλιακή ανατολή τους σημειοδοτεί την έναρξη θρησκευτικών γιορτών και νέων περιόδων εργασιών.
Τα Υψώματα του Ερμή και του Δία ανήκουν σε χρυσούς δεκανούς. Επιστήμονες που ασχολήθηκαν ειδικά με το Ύψωμα του Δία, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως αυτό είναι ανάμεσα στους Διδύμους και τον Καρκίνο και ότι πολύ αργότερα οι Έλληνες το τοποθέτησαν στο μέσον του Καρκίνου. Αυτό μπορεί να προήλθε από μια φυσική σύγχυση, καθότι ο Σείριος είναι η πραγματική καταγωγή του Υψώματος του Δία. Μπορεί επίσης να έγινε έτσι για να μπορεί να διατηρηθεί το πρότυπο του υπολογισμού των μερών. Το πρότυπο των επτά και είκοσι δεκανών είναι βέβαιο πως προήλθε από τους Αιγυπτίους και αργότερα ενσωματώθηκε στους Βαβυλωνιακούς μυστικούς τόπους. Για την Ελληνική Κοσμολογία, είναι σχεδόν απίθανο να την πήραν από τους Βαβυλώνιους και μάλλον υιοθετήθηκε από το Αιγυπτιακό πρότυπο.
Όλα δείχνουν πως τα Υψώματα έχουν τις ρίζες τους στην αιγυπτιακή θρησκεία του Μέσου Βασιλείου που διήρκεσε από το 2000πΧ ως το 1700πΧ. 

 
Περὶψωμάτων Κλαυδίου Πτολεμαίου
Τὰ δὲ καλούμενα τῶν πλανωμένωνψώματα λόγονχει τοιόνδε.

πειδὴ γὰρ ὁ ἥλιοςν μὲν τῷ Κριῷ γενόμενος τὴν εἰς τὸψηλὸν καὶ βόρειονμικύκλιον μετάβασιν ποιεῖται, ἐν δὲ ταῖς Χηλαῖς τὴν εἰς τὸ ταπεινὸν καὶ νότιον, εἰκότως τὸν μὲν Κριὸνςψωμανατεθείκασιν αὐτῷ, καθ' ὃνρχεται καὶ τὸ τῆςμέρας μέγεθος καὶ τὸ τῆς φύσεως αὐτοῦ θερμαντικὸν αὔξεσθαι, τὰς δὲ Χηλὰςς ταπείνωμα διὰ τὰναντία.

δὲ τοῦ Κρόνου πάλιννα πρὸς τὸνλιονχῃ διάμετρον στάσινσπερ καὶπὶ τῶν οἴκων, τὸν μὲν Ζυγὸνντικειμένωςςψωμαλαβε, τὸν δὲ Κριὸνς ταπείνωμα. ὅπου γὰρ τὸ θερμὸν αὔξεται, ἐκεῖ μειοῦται τὸ ψυχρόν, καὶπου τὸ ψυχρὸν αὔξεται, ἐκεῖ μειοῦται τὸ θερμόν.

πάλινπειδὴν τῷψώματι τοῦλίου τῷ Κριῷ συνοδεύσασασελήνη πρώτην ποιεῖται φάσιν καὶρχὴν τῆς τοῦ φωτὸς αὐξήσεως  καὶσπερανεὶψώσεωςν τῷ τοῦδίου τριγώνου πρώτῳ ζῳδίῳ τῷ Ταύρῳ, τοῦτο μὲν αὐτῆςψωμακλήθη, τὸ δὲ διάμετρον τὸ τοῦ Σκορπίου ταπείνωμα.

μετὰ ταῦτα δὲμὲν τοῦ Διὸς τῶν βορείων καὶ γονίμων πνευμάτωνποτελεστικὸςν, ἐν τῷ Καρκίνῳ μάλιστα βορειότατος γινόμενος, αὔξεται πάλιν καὶ πληροῖ τὴνδίαν δύναμιν, ὅθεν τοῦτο μὲν τὸ δωδεκατημόριονψωμα πεποιήκασιν αὐτοῦ, τὸν δὲ Αἰγόκερων ταπείνωμα.

δὲ τοῦρεως φύσει καυσώδηςν καὶ μᾶλλονν Αἰγόκερῳ διὰ τὸ νοτιώτατος γίνεσθαι καυστικώτατος γινόμενος, καὶ αὐτὸςψωμα μὲνλαβεν εἰκότως κατ' ἀντίθεσιν τῷ τοῦ Διὸς τὸν Αἰγόκερων, ταπείνωμα δὲ τὸν Καρκίνον.

πάλιντῆςφροδίτηςγραντικὸςν φύσει καὶ μᾶλλονν τοῖςχθύσιν, ἐν οἷςτοὺγροῦαροςρχὴ προσημαίνει, καὶ αὐτὸς αὐξάνων τὴν οἰκείαν δύναμιν, τὸ μὲνψωμασχενν τοῖςχθύσι, τὸ δὲ ταπείνωμαν τῇ Παρθένῳ.

δὲ τοῦρμοῦ τὸναντίον μᾶλλονπόξηροςν εἰκότως κατὰ τὸντικείμενονν μὲν τῇ Παρθένῳ, καθ' ἣν τὸ ξηρὸν μετόπωρον προσημαίνει, καὶ αὐτὸςσπερψοῦται, κατὰ δὲ τοὺςχθύαςσπερ ταπεινοῦται.



Οι αποκαλούμενες Εξάρσεις των πλανητών έχουν την ακόλουθη εξήγηση.
Δεδομένου ότι ο Ήλιος, όταν είναι στον Κριό, κάνει τη μετάβασή στο βόρειο και υψηλότερο ημικύκλιο και στο Ζυγό περνά στο νότιο και χαμηλότερο, του έχουν ορίσει κατάλληλα τον Κριό ως Έξαρσή του, επειδή εκεί το μήκος της ημέρας και η δύναμη θέρμανσης της φύσης του αρχίζουν να αυξάνονται και ο Ζυγός σαν Πτώση του για τους αντίθετους λόγους.

Ο Κρόνος πάλι, ορίζεται να έχει μια θέση απέναντι από τον Ήλιο, όπως επίσης φαίνεται στο θέμα των Οίκων τους, αντίθετα, ο Ζυγός σαν Έξαρσή του και ο Κριός σαν Πτώση του, όπου η θερμότητα αυξάνεται, εκεί το κρύο μικραίνει και όπου η θερμότητα μικραίνει το κρύο αντίθετα αυξάνεται.

Και εφόσον η Σελήνη ερχόμενη σε συζυγία στην Έξαρση του Ήλιου στον Κριό, παρουσιάζει την πρώτη φάση της και αρχίζει να αυξάνει το φως της και τρόπον τινά, το ύψος της στο πρώτο ζώδιο της Τριπλότητάς της, τον Ταύρο, αυτό κλήθηκε Έξαρσή της και διαμετρικά απέναντι από το ζώδιο, στο Σκορπιό, η Πτώση της.

Μετά, ο Δίας που παράγει τους γόνιμους Βόρειους ανέμους, φθάνει στον απώτατο Βορρά στον Καρκίνο και φέρνει τη δύναμή του σε πληρότητα. Επομένως έκαναν αυτό το ζώδιο Έξαρσή του και τον Αιγόκερω, Πτώση του.

Ο Άρης, που είναι από φύση φλογερός και γίνεται όλο περισσότερο, έτσι στον Αιγόκερω επειδή σε αυτόν είναι στον απώτατο νότο, έλαβε φυσικά τον Αιγόκερω ως Έξαρσή του, σε αντίθεση με το Δία, και τον Καρκίνο για Πτώση του.

Η Αφροδίτη, εντούτοις, δεδομένου ότι είναι υγρή στη φύση και αυξάνει την κατάλληλη δύναμή της ακόμα πιο πολύ στους Ιχθείς, όπου η αρχή της υγρασίας της άνοιξης είναι ενδεικνυόμενη. Έχει την Έξαρσή της στους Ιχθείς και την Πτώση της στην Παρθένο.

Ο Ερμής αντίθετα, δεδομένου ότι είναι ξηρός, από αντίθεση είναι φυσικά εξυψωμένος, τρόπον τινά, στην Παρθένο στην οποία το ξηρό φθινόπωρο υποδηλώνεται και είναι σε Πτώση στους Ιχθείς.


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Followers!!

Αναγνώστες